Praktijk voor GGZ en Mediation

ZORGPRAKTIJK ZEEUWS-VLAANDEREN

                                                     ROUW- EN VERLIESVERWERKING

 

INLEIDING









  • Je hebt geen verwijsbrief van de huisarts nodig en er is geen wachtlijst!
  • Verzekerde zorg: vergoeding van de (zorg)verzekeraar is mogelijk afhankelijk van de hulpvraag en diagnose
  • Tarieven per 01-09-2017 vanaf € 39,00 per uur, geen eigen risico/bijdrage 
  • Wanneer nodig kan je een complete behandeling betalen in passende betalingstermijnen, zonder extra kosten
  • Afspraken in de praktijk, aan huis en op locatie in de regio Hulst, Oostburg en Terneuzen van 09.00-21.00 uur.


Voor meer informatie bel 06-13476992 of stuur een e-mail (zie rubriek Contact)



UITGANGSPUNT


De vijf fases van rouwverwerking


Omdat geen mens hetzelfde is, rouwt ook geen mens op dezelfde manier. 

Toch zijn er fases vast te stellen die (vrijwel) iedereen die rouwt, doorloopt. Deze fases zijn voor lang niet iedereen even intensief en ook de tijd die iemand doorbrengt in een van de fases, verschilt per persoon.

Vast stellen in welke rouwfase iemand (jijzelf) zit, geeft dan ook geen indicatie voor de tijdsduur die het rouwproces nog zal innemen: 

de duur van verschillende fase van rouwverwerking varieert soms enorm.


De vijf verschillende rouwfases hoeven niet in deze volgorde strikt gevolgd te worden. Voor iedereen geldt soms een andere volgorde.

Rouw is te allen tijde een individueel proces!


1- Ontkenning: De eerste fase van het rouwproces is ontkenning: een algemeen afweermechanisme van ons brein. De waarheid is te erg om te bevatten, dus ontkennen we deze geheel of gedeeltelijk.


2- Boosheid: Rouwverwerking is méér dan intens verdrietig zijn. Juist bij rouwenden zie je vaak boosheid, boosheid op het lot, de artsen, God, de omgeving ... Dit lijkt soms misschien wat vergezocht, maar in feite is het een gezond verdedigingsmechanisme.


3- Het gevecht aangaan: Veel mensen proberen om hun verlies te verwerken door het gevecht aan te gaan of door zichzelf doelen op te leggen.

Het is de fase van rouwverwerking dat mensen marathons gaan lopen tegen bepaalde ziektes, een wereldreis maken of vanaf nu echt stoppen met roken.


4- Depressie: Wanneer nabestaanden gaandeweg tot de ontdekking komen dat ontkenning, boos worden en/of het gevecht aangaan niet helpen om het verlies te verwerken, volgt vaak de depressieve fase. Deze wordt grotendeels veroorzaakt door de machteloosheid die je als rouwende voelt: er is niets, maar dan ook niets, wat je aan het gebeurde kunt veranderen.


5- Aanvaarding: Hoeveel verdriet en pijn je als nabestaande ook hebt, er komt een dag dat je gaat proberen om het verlies een plaatsje te geven.

Dit betekent niet dat je iemand dan niet meer mist of dat je probeert om de overledene te vergeten. Het betekent wél dat je probeert om je leven in te richten zonder de geliefde om je heen.



Als rouwverwerking stagneert


Bijna alle mensen die met de dood van een dierbare geconfronteerd worden, leren uiteindelijk om te gaan met dit verlies.

Dat wil niet zeggen, dat de overledene vergeten wordt of dat men niet meer van hem of haar houdt! Een geliefde die gestorven is, zal altijd deel uit blijven maken van je leven, maar dat wil niet zeggen dat er daardoor geen ruimte meer mag zijn voor andere mensen en dingen.


De eerste tijd na een overlijden staat de wereld van de nabestaanden even stil. Men is in diepe rouw gedompeld en verschillende fases in het rouwproces wisselen elkaar af. Maar als het goed is, komt er na verloop van tijd weer ruimte voor het leven zelf: vrienden, werk, gezinsleden, hobby's... Wanneer dit niet het geval is, kan het zijn dat de rouwverwerking is gestagneerd. Hulpverleners spreken in dat geval over gecompliceerde rouw.


Tekenen dat de rouw stagneert 


Na een overlijden past een nabestaande zich, zij het met vallen en opstaan, als het goed is aan aan de nieuwe werkelijkheid: het leven zonder de overledene om zich heen. Blijft het overlijden jaar na jaar op de voorgrond staan, dan is dat een teken dat het rouwproces niet of niet goed verloopt.

dit kan zich uiten door het ontwikkelen van allerlei lichamelijke klachten en/of een depressie, maar hulpverleners zien ook wel gebeuren dat mensen structureel weigeren het overlijden onder ogen te zien. 


Door middel van allerlei rituelen houden zij het "leven"van de gestorvene in stand, bijvoorbeeld door diens kamer jaar na jaar intact te laten, de tafel nog steeds te dekken voor hem/haar of visite te verbieden plaats te nemen in de stoel van de gestorvene.

Zeker wanneer de dierbare  zeer plotseling is overleden (bijvoorbeeld door een ongeval of misdrijf) kan het voor nabestaanden heel moeilijk zijn om de werkelijkheid te aanvaarden. Psychologische hulpverlening kan dan een uitkomst bieden.



ROUWVERWERKING ZONDER OVERLIJDEN


Een van de grootste misverstanden rondom rouw en rouwverwerking, is dat er alleen maar gerouwd kan worden om iemand die is overleden.

Maar wat als iemand nog in leven is, en desondanks steeds verder van je wegdrijft?

Mensen van wie een familielid of vriend(in) aan Alzheimer lijdt, gaan net zo goed door een rouwproces. Toch worden deze gevoelens vaak niet als zodanig herkend. Op het eerste gezicht niet zo verwonderlijk: iemand leeft toch nog?


Dat wel, maar wanneer een dierbare dement wordt, gaat hij of zij steeds minder lijken op de persoon die hij of zij ooit was.

Jij als achterblijver verliest de persoon zoals je hem of haar kende en het contact dat jullie samen hadden. Ook de gelijkwaardigheid verdwijnt uit het contact. Rouwverwerking zonder overlijden is het rouwen om het verlies van contact.



Het verloop van dementie


Het proces van voortschrijdende dementie verloopt van mens tot mens verschillend. Het is dan ook ondoenlijk om aan te geven wat je te wachten staat. Maar het is een feit dat dementie tot op heden niet te genezen is, en ook niet te stoppen.

Vroeg of laat komt het moment waarop de demente persoon zijn of haar beminden niet  (meteen) herkent. In het begin zal dit vaak met tussenpozen zijn; iemand herkent bijvoorbeeld wel je gezicht, maar kan niet direct op je naam komen. Of herkent je de ene dag wel, en de andere dag niet.


Maar de kans is groot dat je op een dag voorgoed uit het geheugen van je dierbare bent gewist. Dit is heel pijnlijk en roept een heel scala van emoties op: verdriet, maar ook woede, teleurstelling en machteloosheid.

Soms betrappen mensen zichzelf op de gedachte dat ze dan maar liever zouden willen dat de patiënt dood was in plaats van dement, een gevoel waarvoor ze zich enorm kunnen schamen. Toch zijn al deze gevoelens normaal.

Er over praten met lotgenoten kunnen het gemakkelijker maken om te rouwen om een dierbare die nog leeft, maar desondanks ver weg is.